Układy
- Trójka: 3 lub 4 karty tej samej wartości (7♠ 7♥ 7♦).
- Sekwens: 3 lub więcej kolejnych kart w tym samym kolorze (4♥ 5♥ 6♥). As jest niski: A-2-3 to sekwens, D-K-A nie.
- Karty, które nie należą do żadnego układu, są luźne. Liczą się tak: as 1, od 2 do 10 swoja liczba, walet, dama i król po 10.
Rozdanie
Każdy gracz dostaje 10 kart. Następną kartę odkrywa się, zaczynając stos odrzuconych, a reszta to talia.
Pierwszą odkrytą kartę może wziąć gracz, który nie rozdawał, albo spasować; jeśli spasuje, rozdający może ją wziąć albo spasować. Jeśli obaj spasują, gracz, który nie rozdawał, dobiera z talii.
Twój ruch
1. Dobierz kartę: z talii albo wierzchnią z odrzuconych.
2. Odrzuć kartę. Nie możesz odrzucić karty, którą właśnie wziąłeś z odrzuconych.
Pukanie
Odrzucając, możesz zapukać, jeśli twoje luźne karty dają razem 10 lub mniej. Obaj gracze pokazują rękę, ułożoną w najlepszy sposób.
- Drugi gracz może dołożyć swoje luźne karty do twoich układów (dodać czwartą kartę do trójki albo przedłużyć sekwens).
- Pukanie: zapisujesz różnicę między sumami luźnych kart.
- Podcięcie (undercut): jeśli drugi gracz ma tyle samo luźnych punktów co ty albo mniej, to on zapisuje różnicę plus 25.
- Gin: jeśli pukasz bez żadnej luźnej karty, zapisujesz 25 plus wszystkie luźne punkty drugiego gracza, który nie może niczego dołożyć.
Jeśli w talii zostaną 2 karty, a nikt nie zapukał, rozdanie jest nieważne.
Warianty
Na karcie gry, w „Zasadach rozgrywki”, możesz wybrać punkty do wygranej: 50, 100 (domyślnie) lub 150.
Wskazówki
- Branie z odrzuconych zdradza przeciwnikowi, co zbierasz.
- Wcześnie odrzucaj wysokie luźne karty (króle, damy).
- Wczesne pukanie często wygrywa, ale uważaj na podcięcie.
Historia
Gin Rummy wymyślili w Nowym Jorku w 1909 roku Elwood T. Baker i jego syn C. Graham Baker jako szybszą, dwuosobową wersję remika. Remik z kolei wywodzi się z Conquiana, XIX-wiecznej gry z Meksyku i południa Stanów Zjednoczonych.
Przez dziesięciolecia była to gra głównie nowojorska, aż w 1941 roku stała się modna w Hollywood i rozeszła się po całym kraju. Według ankiety producentów kart z 1947 roku w czasie II wojny światowej nauczyło się jej tyle osób, ile pokera, brydża, pinochle'a i cribbage'a razem wziętych.